NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 2
Przeszłość była taka odległa, teraźniejszość taka obca,
a przyszłość przerażająca. Był to czas wielkich niepokojów.
Każde z nas na swój sposób
miało żyć w gwałtownie zmieniającym się Joseon.
Handlarka tak często do nas przychodzi.
Jak ona może nie mieć choćby małego pierścionka?
Gdzie je schowałaś, Ae-sin?
Pierścionek jest mi bardzo potrzebny.
Patrzcie, co ta dziewucha tu ma.
Dziadku!
Gdzie Ae-sin?
Handlarka przyszła, więc jest w altance.
Panienko, dziadek panienki...
To...
Proszę nic nie mówić.
Chodzi o gazetę?
Zostałam przyłapana?
Panienka jest niewiarygodna!
To tyle z marzeń o przespaniu całej nocy.
Mówiłam panience, że to zły pomysł.
Rety, co teraz zrobimy?
Jak śmiesz!
Czy to dlatego handlarka przychodzi tu co dwa tygodnie?
Mówiłem ci wiele razy, żebyś nie myślała o przyziemnych sprawach.
Rolą kobiety nie jest służba państwu,
więc nie wiem,
czemu ona interesuje się gazetami.
Ojcze, przemówię jej do rozumu.
Nie siedź tak.
Przeproś dziadka.
Przykro mi.
Nie wierzę ci.
- Mówię szczerze. - Kłamiesz.
Od dzisiaj nie będziesz wychodzić z domu.
Nie będziesz przyjmować gości
ani brać udziału w porannych przywitaniach.
Masz całymi dniami czytać i przepisywać Dialogi konfucjańskie.
Weź sobie do serca te nauki.
Jeśli będziesz tylko czytać te słowa,
to niczego się z nich...
nie nauczysz.
Czemu Konfucjusz tak dużo mówił?
Rety.
Mencjusza jakoś zniosłam,
ale Konfucjusz mnie usypia.
Mówiłam ci, żebyś poszła spać.
Jak mogę iść spać, kiedy panienka się nie kładzie?
Powinna była panienka lepiej ukryć te gazety.
Zaraz mi ręka uschnie.
Teksty Mencjusza jakoś przeżyłyśmy.
No właśnie.
Teksty tych dwóch filozofów
będą mnie w końcu kosztować rękę.
O co chodzi?
Chodźmy życzyć mojemu dziadkowi miłego dnia.
Czemu zawsze musisz stawiać na swoim?
Wiesz, czemu królowa Min zmarła tak młodo?
Bo nasze państwo jest takie słabe?
Nie, mylisz się.
Zadawała się z zachodnimi barbarzyńcami
i mieszała się w sprawy rządu i obowiązki króla.
Joseon się zmienia.
Tu też się mylisz.
Joseon się nie zmienia.
Joseon się rozpada.
Będę czytała gazety tylko raz w miesiącu.
Nawet nisko urodzeni ludzie mogą uczyć się i pracować dla rządu.
Jestem pewna, że kobieta też może być użyteczna.
Nie bądź użyteczna!
Nie bądź użyteczna w żaden sposób.
Jesteś już dość wykształcona jak na dziewczynę.
Zatem nie pozwolę ci czytać gazet.
Nie.
Nie?
Qing, Niemcy i Francja
zalewają Joseon.
Japończycy nawet kradną nam ryż.
Joseon jest w takim stanie...
I właśnie dlatego ci zabraniam.
Czy nasz kraj nie ma króla?
Czy na dworze nie ma ministrów?
Nawet gdyby ich zabrakło,
ty nie możesz nic zrobić.
Nasza rodzina...
zbyt długo troszczyła się o los tego królestwa.
Wystarczą mu twój ojciec i wuj.
Bądź elegancka i zachowuj się należycie. Znajdź dobrego męża
i rozkwitaj pod jego opieką niczym kwiat.
Spędzaj czas, haftując motyle.
Wypełnij swoje życie haftowaniem roślin.
Czy proszę cię o zbyt wiele?
Wolałabym umrzeć.
W takim razie...
umieraj.
Jeśli coś się stanie panience Ae-sin,
pójdę w jej ślady i również umrę.
Ja też odbiorę sobie życie. Panienko!
Panienko!
Przygotowałam dla niej tyle dań,
ale ona nie chce jeść.
Panienko Ae-sin!
Zabiję się, jeśli coś jej się stanie!
O rety...
Od czterech dni nie je. Nie pije nawet wody.
Jej służąca rozpacza.
Obawiam się, że będziemy musieli odprawić dwa pogrzeby.
Słuchaj.
Tak, panie.
Mam ochotę na dziczyznę,
więc przyślij do mnie Janga.
Jak może pan jeść mięso, kiedy...
Skoro ma pan na nie ochotę, natychmiast go tu przyślę.
Nowa kultura sprawiła, że to państwo jest powierzchowne i nieokrzesane.
Politycy to sami zdrajcy,
a młodzi uczeni rozpierzchli się po kraju
po tym, jak stracili cel.
Ten stary człowiek
jest wielce niezadowolony z dzisiejszego Joseon.
Przykro mi to słyszeć, panie.
W Joseon robi się coraz bardziej niebezpiecznie.
A ona chyba chce...
zostać bojowniczką...
w tych niespokojnych czasach, tak jak jej ojciec.
Zrobiłem wszystko, co w mojej mocy, żeby powstrzymać ją
przed podążeniem w ślady ojca.
Ale jeśli takie jest jej życzenie
i jeśli nie mogę jej dłużej powstrzymywać,
powinienem ją nauczyć sztuki przetrwania.
Straciłem już dwójkę dzieci.
W żadnym razie nie mogę również stracić wnuczki.
Nie będę cię prosił, żebyś ją chronił.
Po prostu naucz ją tego, jak się bronić.
Tak zrobię, mój panie.
Czy mój dziadek rozkazał ci mnie zabić?
Ucieszę się, jeśli nie,
choć powiedział mi, że mam umrzeć.
To długa zima, pani.
Bądź oszczędna.
Czemu kazał mi iść za tobą?
Moja pani,
od dziś
będę pani nauczycielem.
Moim nauczycielem?
Czego mnie nauczysz?
Strzelectwa, proszę pani.
Strzelectwa?
- Mnie? - To polecenie pani dziadka.
Przy okazji, powinnaś do mnie mówić
„proszę pana”.
Skąd znasz mojego dziadka?
To znaczy, skąd pan go zna?
Najpierw się przebierz.
Ubrania znajdziesz w środku.
Czy po tym, jak się przebiorę, będę strzelać?
Mówiłam do siebie.
To brzmiało jak pytanie.
Nie dość już tej wspinaczki?
Gdy tylko wystrzelisz,
zdradzisz swoją pozycję.
Co powinnaś wtedy zrobić?
- Strzelić ponownie? - Nie, uciec.
Koniec wspinaczki.
Teraz pora na to.
Jesteś zbyt wolna.
Strzelaj, gdy tylko się odwrócisz.
Co jeśli to sprzymierzeniec?
To był wielki dzik.
Zaszarżował wprost na mnie.
Użył pan już tej wymówki, kiedy skręcił pan kostkę.
Kłótnia kochanków,
po której miał pan rany na twarzy, była bardziej wiarygodna.
Proszę się nie martwić.
Nie będę pytać, co pan robił.
Uwierzę nawet, jeśli powie pan, że pobił się z dzikiem o kobietę.
Tylko proszę nie umierać.
Ale pewnego dnia,
jeśli poprosi pan,
żebym się przyłączyła,
zgodzę się...
bez chwili wahania.
Właśnie dlatego tak ciężko ćwiczyłam.
Za każdym razem trafiam w dwa albo trzy.
Zawsze jest inny sposób.
Mogłabyś pisać do gazety
albo uczyć.
Nasza cesarzowa została zamordowana.
Król ukrył się w rosyjskiej placówce
i prosi inne państwa o pomoc,
wysyłając listy.
Dlatego obce mocarstwa panoszą się na naszej ziemi.
Słowa...
nie mają mocy.
Ja będę walczyć karabinem.
Więc musisz ćwiczyć.
Musisz trafiać...
wszystkie pięć celów.
Dobrze, mistrzu.
Wydanie specjalne!
Kupujcie wydanie specjalne!
Co się dzieje? Kolejna zmiana?
GAZETA NIEPODLEGŁOŚCIOWA
19 LUTEGO 1898, SOBOTA
Między Ameryką i Hiszpanią chyba dojdzie do wojny.
- „Ameryką”? - Tak.
Co to jest? Rodzaj rykszy?
A czym według ciebie jest Hiszpania?
Nie wiem, znasz ją?
BITWA POD EL CANEY, ROK 1898
Majorze Kyle'u Moorze.
Kapitanie Eugenie Choi.
- Tak jest. - Tak jest.
Przemawiajcie łagodnie, miejcie pałki na podorędziu
i ruszajcie do Joseon.
- Tak jest. - Tak jest.
WYSPA GANGHWA
To mapa.
To miejsce, o tutaj.
To stąd pochodzę.
W Joseon będzie wiele osób wyglądających tak jak ty.
Nie będziesz się tak rzucał w oczy, co?
Niestety
nieważne, gdzie jestem, zawsze ściągam na siebie uwagę.
To Logan Taylor.
Pracował w amerykańskiej placówce w Japonii.
Teraz jest w Joseon. Jest doradcą od spraw zagranicznych,
sprzedaje informacje Japończykom
i szkaluje dobre imię Ameryki.
O co chodzi?
Jeśli mi się uda, zasługa przypadnie Ameryce.
Ale jeśli zawiodę,
wina spadnie na Joseon.
Dlatego mnie wybrali, prawda?
Nie zawiedziesz.
Ta misja to będzie piknik w parku.
Bułka z masłem, Eugene.
Coś jeszcze?
Najpierw udamy się do Hanseong, mój drogi rodaku.
Gdy tylko tu skończysz.
Spakujesz się i zaczekasz na mnie?
Nie mogę się pakować.
Mam tylko jedną sprawną rękę.
Chyba zużyłem wszystkie swoje życzenia na ten rok,
żeby przeżyć walkę w Hiszpanii.
Twój angielski się nie poprawił.
W przeciwieństwie do ciebie nie jestem Amerykaninem.
Słyszałem, że znowu cię przenoszą. Tym razem do Joseon.
W Nowym Jorku nie było wcześniej tylu studentów z Joseon.
Życie w Joseon musi być teraz lepsze.
Może nie chcą się izolować.
Myślałem, że ty też wkrótce wrócisz do swojego kraju.
Tak, wkrótce.
Eugene, Japonia i Joseon są blisko siebie.
Kiedy wrócę, powinieneś odwiedzić mnie w Tokio.
W Japonii znajdziesz wiele rzeczy, których nie ma w Joseon.
Możesz je przywieźć do Hanseong.
Postawię ci drinka.
Gdybym pojechał do Hanseong,
nie byłbym tam mile widziany.
Ale będziesz mi winien tego drinka. Lepiej dotrzymaj słowa.
- Dzięki. - Nie ma za co.
- Witaj, pani. - Witaj.
- Witaj, pani. - Witaj, pani.
Pani Ae-sin!
Nie pamięta mnie pani?
Kilka razy byłam w pani rezydencji
z tkaninami.
Tak!
Zgadza się. Pamiętam cię.
Panienko, to jest Nam-jong. Jej ojciec, Yun, jest kupcem bławatnym.
Oczywiście.
Tak urosłaś, że cię nie rozpoznałam.
Powiedz mi, ile kończysz w tym roku lat?
Jestem dwa lata starsza od pani.
No tak.
Przy okazji, co tu robi ta cudzoziemka?
Chodzisz do nowej szkoły?
Tak. Uczę się tam angielskiego.
Ona jest moją nauczycielką.
To twoja przyjaciółka?
Nie.
Ona jest z arystokratycznej rodziny.
Miło mi cię poznać.
Mówi, że miło panią poznać.
Tyle zrozumiałam.
Dobrze mówisz w ich języku.
Ten język...
Jaki jest pożytek z uczenia się go?
Można uzyskać jakąś rangę?
Powiedziała...
Nie znam jeszcze takich trudnych słów.
Nie przetłumaczę tego pytania.
Jeśli o mnie chodzi, nie uczę się angielskiego,
żeby zyskać jakąś rangę.
Robię to z miłości.
Rangi mnie nie obchodzą,
ale zależy mi na miłości.
Nam-jong.
Wszyscy czekają.
Przepraszam.
Do widzenia, pani.
„Miłość”?
Jeśli zależy jej na tym bardziej niż na randze,
to musi być coś zdecydowanie lepszego.
Niech panienka robi wszystko jak należy,
ale proszę nawet nie wspominać o tej nowej szkole.
Co to może być?
„Miłość”?
Przygotowania zostały zakończone bez problemów.
Jutro włączymy wszystkie uliczne latarnie w Jongno.
Amerykańska technologia rozświetli Joseon.
Joseon powinno być wdzięczne Ameryce.
Tak, zdecydowanie.
Jutro postawię panu drinka, żeby wyrazić wdzięczność Joseon.
Może w Hwawollu?
Słyszałem, że tamtejsze gejsze są znakomite.
Jak to mówią, zobaczyć znaczy uwierzyć.
HWAWOLLU
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
HWAWOLLU
RYKSZE
HWAWOLLU
Słyszał pan? To dźwięk działającego generatora.
Wszystko dzięki wiedzy Amerykanów.
To pewnie przez dym.
Uchylę drzwi.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Wznoszę toast na cześć zacofanego Joseon,
które dopiero zaczyna się rozwijać.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Co się stało?
Tam!
- Tędy! - Tak jest!
Jeden cel.
Dwóch snajperów.
Towarzysz broni?
Słyszałeś ten dziwny hałas?
Brzmiał jak wystrzał.
Wystrzał?
Tak.
Niemożliwe. Może to generator?
Nie?
Jest bardzo zimno.
Chyba się myliłem.
Przy okazji, kiedy włączą się światła?
Jest zimno. Zamarzniemy, czekając.
- Może sobie pójdziemy? - Czekaj.
Dobrze.
Zapach prochu.
Przed chwilą.
Ten mężczyzna.
Ta kobieta.
Zaraz, kobieta?
Jeśli to mnie pani szuka, jestem tutaj.
Nie szukałam pana.
Szukała pani.
Myli się pan.
Dokąd pani idzie?
Czemu pan pyta?
Chciałem pójść w tę samą stronę.
Wszędzie pełno ciekawskich,
a wygląda na to, że coś o sobie wiemy.
Chyba pomylił mnie pan z kimś innym.
Ale daruję panu życie, ponieważ jest pan cudzoziemcem.
Czemu pani zakłada, że jestem cudzoziemcem?
Pański dziwny strój,
to jak pan mówi - formalnie, ale bezczelnie,
a co najważniejsze,
to jak pan widzi, ale nie dostrzega.
Nie wie pan, kim jestem.
W tym kraju...
żaden mężczyzna nie śmiałby zatrzymywać mnie
na ulicy tak jak pan.
Pani Ae-sin.
Czy to naprawdę pani?
Rety! Co pani tu robi?
Gdzie pani była?
Czemu chodzi pani wieczorem sama?
Służący załatwiają moje sprawy.
Spotkam się z nimi w aptece.
Rozumiem.
Tu jest. Tu jesteśmy!
Czemu wszyscy tu stoicie? Czy coś się stało?
Coś dziwnego wydarzyło się za wzgórzem.
Wiecie, w lokalu na przedmieściach.
Jakiś biały mężczyzna zmarł w jednym z pokoi.
Szalejący pożar to nic w porównaniu z tym, co się tam dzieje.
A niech mnie.
Pogoda jest paskudna i wygląda na to, że będzie zamieszanie.
Wracajmy do domu.
Ten człowiek się zgubił. Wskażcie mu drogę.
- Oczywiście, pani. - Chodźmy.
Dobrze, panienko.
Uważajcie na jej suknię.
Do widzenia, pani.
Dokąd się pan wybiera?
Gdzie jest amerykańska placówka?
Możecie mi wskazać drogę?
To dlatego pani Ae-sin się spieszyła.
- Rety. - Kazała nam mu pomóc. Jesteś paskudny.
Poczekaj.
Gdyby był towarzyszem broni, uciekłby. I to szybko.
Gdyby był wrogiem, uciekłby jeszcze szybciej.
Chciałem pójść w tę samą stronę.
Poszedłby w tę samą stronę, co ja?
Wszędzie pełno ciekawskich,
a wygląda na to, że coś o sobie wiemy.
Jest śmiały
czy nierozważny?
Kim pan jest?
Pełnię obowiązki konsula USA.
„USA”?
Jest pan Amerykaninem?
Wygląda pan i mówi
jak jeden z nas.
Jestem Eugene Choi.
Co to jest?
STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI
Na niebiosa.
Przepraszam pana.
Słyszeliśmy o przyjeździe konsula. Czekaliśmy na pana.
Nazywam się Gwan-su. Jestem tłumaczem.
Moje nazwisko to Im.
Nie miałem pojęcia, że to będzie ktoś z Joseon.
Jestem Amerykaninem.
Słucham?
- Chodziło mi o to... - Chcę poznać ministra.
W tym momencie jest na pogrzebie.
Wczoraj wieczorem zmarł pewien Amerykanin.
Gdzie to jest?
Słucham?
Gdzie odbywa się pogrzeb?
„Ojcze niebieski.
Czasami trudno jest zrozumieć twoje metody i plan, jaki masz dla nas,
zwłaszcza kiedy dzieje się coś złego.
Pytamy wtedy: »Czemu, Panie? Czemu pozwoliłeś, by do tego doszło?«”.
Ten w kimonie to japoński minister Hayashi.
Wysoki Rosjanin to minister Pawłow.
Stoi obok Brytyjczyka, Jordana.
Ci w kapeluszach to szef MSZ Lee Se-hun
i wiceszambelan Lee Jeong-mun.
Człowiek stojący koło pani Taylor
to nasz minister, Horace Allen.
Ilu cudzoziemców przebywa obecnie w Hanseong?
Poza tymi z Qing i z Japonii.
To będzie...
Myślę, że 9 z Niemiec i 28 z Francji.
Do tego 57 z Rosji i 37 z Anglii.
A Amerykanów jest 95...
To znaczy 96 razem z panem.
W sumie 227 cudzoziemców.
Jeden zginął, więc zostało 226.
No tak. Ma pan rację.
Sprawdźcie wszędzie!
Mogę panu pomóc?
Przyszedłem z tymi, którzy są w środku.
Jestem ich szefem.
Dlatego tu czekam.
Pracujesz dla tej rodziny?
Tak, proszę pana.
Sądzisz, że dobrze pracują?
Słucham?
Czy moi ludzie dokładnie szukają?
Mają przetrząsnąć cały dom.
Kazałem im zajrzeć wszędzie.
Zniszczyli meble i cenną zastawę.
I co z tego? Nie są twoje.
Nic tu nie ma, szefie.
Jesteś pewien?
A może nie znacie się na swojej pracy?
Byliśmy dokładni, szefie.
Czyli nie mogliście go znaleźć,
bo dokument wyparował...
albo dlatego,
że ktoś go ukrył w bezpiecznym miejscu.
Wysłałem paru ludzi na pogrzeb.
Dołączymy do nich i będziemy śledzić panią Taylor.
- Chodźmy. - Tak jest!
Jest ci przykro, że twój pan nie żyje?
No popatrz. Zachowuje się, jakby mnie zrozumiało.
Pewnie płacze, bo się boi.
Ja też będę się zbierał.
Czemu ona się boi?
Nigdy nie zabijam, jeśli nie mam jak na tym zarobić.
Ależ to niestosowne.
Zbierajmy się, proszę pana.
Minister kazał rozpocząć śledztwo, gdy tylko pan się zjawi.
Jak pan widzi, on jest bardzo zajęty.
Powiedział, że otrzymamy pomoc policji,
ale my będziemy kierować śledztwem.
Wszędzie są wściekłe tłumy.
Częstotliwość tych strasznych ataków terrorystycznych
wymierzonych w cudzoziemców sprawia,
że bardzo się martwię o bezpieczeństwo moich rodaków.
Wasza Wysokość,
proszę o zgodę na sprowadzenie amerykańskich żołnierzy,
którzy przywrócą porządek w Joseon.
Mówi, że wszędzie są wściekłe tłumy
i że częste ataki terrorystyczne na cudzoziemców sprawiają,
że martwi się o bezpieczeństwo swoich rodaków.
Prosi o zgodę na sprowadzenie amerykańskich żołnierzy do Joseon
w celu zaprowadzenia porządku w kraju, Wasza Wysokość.
Mamy żołnierzy. Nie ma powodu,
żeby Amerykanie zaprowadzali u nas porządek.
To bez sensu, Wasza Wysokość.
W razie czego pomogą nam Japończycy,
tak jak zwykle.
W tym momencie Japonia nie jest w stanie nikomu pomóc.
Japońscy żołnierze powodują ostatnio wiele problemów.
Jeśli musimy uzyskać czyjąś pomoc,
to nie od Amerykanów i nie od Japończyków.
Najlepiej byłoby poprosić o pomoc Rosjan.
Obecnie Rosjanie nie potrafią nawet zadbać o siebie.
Stany Zjednoczone to silny sojusznik Korei.
Se-hunie i Jeong-munie.
- Tak, Wasza Wysokość. - Tak, Wasza Wysokość.
Czy są dowody świadczące, że odpowiada za to ktoś miejscowy?
- Nie, Wasza Wysokość. - Nie, Wasza Wysokość.
Więc czemu nikt spośród was
nie jest wściekły, gdy z jego słów wynika,
że mieszkańcy Joseon to wściekła tłuszcza?
Ministrze Allen.
Tak, Wasza Wysokość.
Bardzo mi przykro z powodu pańskiego rodaka.
Słyszałem, że dziś odbył się pogrzeb.
Tak, Wasza Wysokość.
Właśnie wróciłem z pogrzebu.
Więc czemu...
wydaje się pan taki wesoły?
Co?
Możecie odejść. Jestem zmęczony.
Przynieście kawę i cygara do mojej komnaty.
To musiał być najbardziej niezwykły widok,
odkąd dwa lata temu włączono pierwszą latarnię.
Z jakiego powodu?
Mieliśmy tu tylko dwie latarnie,
a wczoraj uruchomiono kolejnych sześćset.
To był niesamowity widok.
Całe rodziny przyjechały tu pociągiem, żeby to zobaczyć.
To znaczy, że powinno być wielu świadków.
Tak, proszę pana. Każde takie wydarzenie to niemal święto.
Skontaktuj się z policją. Mają zebrać wszystkich,
którzy coś widzieli, słyszeli lub rozmawiali o tym.
Proszę się nie obawiać. To żaden problem.
To też będzie ciekawy spektakl.
W takim razie do dzieła.
A pan dokąd jedzie?
Na dziś to koniec pracy.
A co ze mną, proszę pana?
Proszę pana.
To ja też już kończę na dziś.
Hong-pa, jesteś w środku?
Już jestem.
Kiedy upolujesz tygrysa? Nic, tylko bażanty i króliki.
Tchórz z ciebie.
Jedz. Kiedy wystygnie, będzie niedobre.
Żaden tygrys nie dałby się upolować takiemu zwykłemu strzelcowi jak ja.
O rety.
Znał pan tego kurczaka?
Przygląda mu się pan takim smutnym spojrzeniem,
więc myślałam, że to pański stary przyjaciel.
Nigdy tego nie jadłem.
Wygląda pan na kogoś, kogo stać na miskę baeksuk.
Napijesz się wina ryżowego?
- Z ochotą. - Zaraz wracam.
Dwoje snajperów i jeden cel.
Myślę, że ktoś zaczął działać, bo mi nie ufał.
- „Ktoś”? - Może Sprawiedliwy Bandyta?
Albo ktoś z pańskiej milicji?
To mógł być również bandyta
z prowincji Gangwon albo z góry Jiri.
Wydawał się zagubiony,
ale podoba mi się świadomość, że mam towarzysza broni.
Wspólny cel nie czyni go twoim towarzyszem broni.
Jak to mówią, dzisiejsi sojusznicy
nie muszą nimi być jutro.
Więc nie możesz nikomu ufać.
Mnie też nie.
Już od jakiegoś czasu panu nie ufam.
Co?
Właściwie jest pan bezdomny. Jak mogę panu ufać?
Idź już.
Rety, ale jestem zmęczony.
Kończą mi się miski. Przestań strzelać i idź.
W porządku, mistrzu. Pójdę już.
Ktokolwiek to zrobił, musi zostać złapany.
- Czy oni mają zamiar wyjść? - Widzieliście coś?
Podejrzana osoba?
Nie widziałem takiej.
Ktoś, kto ma złe zamiary, byłby dyskretny.
Nikogo nie widziałem.
Ale tamten mężczyzna...
Nie, nie widziałem nikogo podejrzanego.
Latarnie świeciły niesamowitym blaskiem.
Byłem nimi tak oczarowany, że nie zwracałem uwagi na nic innego.
Pan Taylor siedział obok mnie. Nagle upadł.
Po tym jak usłyszałam strzał,
zamknęłam oczy, zakryłam uszy
i ukryłam się.
Koncentrowałem się na nauce angielskiego, więc japoński...
Czyli w zasadzie
nikt niczego nie widział.
Gdy usłyszałam, że zginął cudzoziemiec,
wyszłam na zewnątrz
i wpadłam na panią Ae-sin.
Ona też tam była?
Tak, bardzo mnie to zaskoczyło.
Powiedziała, że idzie odebrać wywar ziołowy.
Rety, taka jestem zapominalska.
Skoro wszyscy mówią, że niczego nie widzieli...
On też tam był.
Pan też tam był?
Czyli pan też musiał widzieć panią Ae-sin.
- Ja? - No i co?
Co z tego?
I tak nie można jej wezwać.
To akurat prawda,
ale...
Powinniśmy ją wezwać, prawda?
Głupcze. Może masz wysokie stanowisko, ale tak nie można.
Jak śmiesz sugerować wezwanie pani Ae-sin?
Cóż, masz rację.
Ale zgodnie z prawem powinniśmy przepytać
wszystkich świadków.
Ona to zrozumie, bo jest rozważna i odpowiedzialna.
Proszę się nie martwić, proszę pana. Sprowadzę ją.
Co powiedziałeś? Gdzie chcesz zabrać panią Ae-sin?
Nie wiesz, kim jest jej dziadek?
Nasz rząd ma problem, bo ten Amerykanin zginął na naszej ziemi.
Naprawdę bardzo mi przykro,
ale świadkowie widzieli ją w okolicy, więc musimy...
Kto tak powiedział? Kto tam widział panią Ae-sin?
Mam im wyłupić oczy i wyssać z nich soki,
żeby już niczego nie zobaczyli?
Nie krzycz tak.
Pani. Od jak dawna pani tam stoi?
Proszę zapomnieć o...
Usłyszałam tylko kilka słów.
Ani dziś, ani jutro nie mogę.
Może pojutrze?
Przekażę im, pani.
Bardzo przepraszam za tę niedogodność.
Rozumiem.
Nie mów mojemu dziadkowi.
Kto mógł powiedzieć, że mnie tam widział?
Dokąd pani idzie?
Czemu pan pyta?
Chciałem pójść w tę samą stronę.
Wszędzie pełno ciekawskich,
a wygląda na to, że coś o sobie wiemy.
To musiał być on.
Rety, co to jest?
Strasznie smakuje. To jakaś trucizna?
Nie podnoś głosu.
To kawa. Król często ją pija.
Ponoć lord Lee Wan-ik wkrótce wróci.
Powinieneś przyzwyczaić się do kawy, żeby móc się z nim spotkać.
Wiem, że trochę późno się za to wziąłem,
ale nie bądź taki protekcjonalny.
Nigdy nie piłem kawy,
ale nie ma nikogo bardziej projapońskiego ode mnie.
- Strasznie dużo mówisz. - Poczekaj.
Pokaż mi swoją twarz. Ile kosztuje noc z tobą?
Proszę mnie puścić.
Jestem kelnerką, a nie prostytutką.
- To jedno i to samo. - Co ty wyrabiasz?
Proszę ją puścić, proszę pana.
Jeśli ją puszczę,
czy będę mógł potrzymać ciebie?
W sumie to jesteś ładniejsza.
Ma pan dobre oko.
Ale nie potrzyma pan żadnej z nas.
A to dlaczego?
- Ty suko! Oszalałaś? - Zamknij się!
To pani Hina Kudo, właścicielka tego hotelu.
Powinien pan rozważniej dobierać przyjaciół.
Jestem rozczarowana, panie Jeong.
Właścicielka? Ta baba jest właścicielką takiego wielkiego hotelu?
Zamkniesz mordę?
Przepraszam w jego imieniu. Proszę nam wybaczyć, pani Hino.
Wyprowadzę go stąd.
Musisz natychmiast wyjść, jeśli jesteś projapoński!
Bardzo mi przykro.
Stłukła pani dla mnie taką drogą rzecz.
Bardzo mi przykro.
To tylko spodek. Możemy kupić nowy.
Ty jesteś ważniejsza.
Jeśli ktoś będzie chciał cię skrzywdzić lub wykorzystać,
ugryź go zamiast płakać.
Dobrze?
Tak, pani.
Przepraszam za zamieszanie.
Jest mi bardzo przykro.
To było nieeleganckie, ale i emocjonujące, prawda?
Zrobiło się zamieszane, prawda?
Przepraszam.
Prawda, ale to było emocjonujące.
Chyba się nie poznaliśmy. W którym pokoju pan mieszka?
W pokoju 304.
W pokoju 304? Słyszałam, że zatrzymał się tam jakiś Amerykanin.
Myślałem, że ten hotel należy do Japończyka.
Przyślę panu drinka na mój koszt
w ramach zadośćuczynienia.
Proszę przyjąć ten prezent.
Jestem właścicielką hotelu Glory.
Hina Kudo.
- Jestem Eugene Choi. - Dwoje cudzoziemców spotyka się w Joseon.
Czy uściśniemy sobie dłonie?
Proszę opatrzyć ranę. Mocno pani krwawi.
Możemy uścisnąć dłonie, gdy przyśle mi pani drinka.
Zostawię pani klucz.
O co chodzi?
Nie widziałem go wcześniej.
Zraniłaś się?
Chodźmy do pokoju.
Zraniłaś się czy zraniłaś kogoś?
Co się stało?
Próbowałam pomóc pracownicy.
Więc ja powinienem pomóc tobie.
Znalazłeś dokument, którego szukałeś?
Wiesz o wszystkim, co?
Wiesz coś jeszcze?
Przeszukaliśmy jego ciało i jego dom,
ale nic nie znaleźliśmy.
Gdybym mogła, znalazłabym go sama.
Czy pani Taylor jest jedną z kobiet, które odwiedzają ten przybytek,
wchodząc tylnymi drzwiami?
Jeśli z kimś się widuje,
- powinienem to sprawdzić. - Nie wiesz,
że nigdy nie mówię o swoich gościach?
A ja byłem dla ciebie taki miły.
Idę.
Nie zapomnij o maści.
Na tej dłoni nie ma miejsca na bliznę.
Takie filiżanki są teraz modne?
- Słucham? - Nic takiego.
Dobrze.
Mówiłem, że może pan na mnie polegać.
Jaki wielki budynek.
To bez wątpienia placówka potężnego kraju.
Można się zesrać w gacie, szukając toalety.
Cholera.
Witamy, pani Ae-sin.
Zapraszam do środka.
Niebiosa.
Czy to nie on pytał wtedy panienkę o drogę?
Czy on też został wezwany?
Słucham?
Nie, ten dżentelmen nie został wezwany.
On tu ciągle jest.
Co to znaczy? Jak to?
On tu pracuje.
Ten dżentelmen jest konsulem.
Prowadzi śledztwo.
Proszę tędy, pani.
Czyli tak do siebie mówią.
On musi być tłumaczem.
Nawet ten syn chłopa, Lee Wan-ik,
uczył się ich języka
i dorobił stanowiska ministra w Japonii.
Proszę usiąść.
To...
To w sumie ma sens, że pani tam usiadła.
Ale jest to niezręczne.
- Zapytaj go, czemu chciał mnie widzieć. - Tak, pani.
- Pani Ae-sin... - Czy kiedy włączano latarnie
widziała pani coś lub kogoś podejrzanego
na ulicach Jongno?
Nie pamiętam nawet, co się działo wczoraj.
A ty? Pamiętasz coś?
Widziałaś coś?
Widziałam.
Widziałam swoje zakupy.
Odziarniłam bawełnę i kupiłam tkaniny. Szykuję się do zimy. Czemu pytasz?
Pytam całą waszą trójkę.
Ostatnimi czasy w Joseon dzieją się ciekawe rzeczy.
Jedna z nich znajduje się przede mną.
Co dokładnie powinnam była zobaczyć?
Zapytaj go.
- Pani Ae-sin pyta... - Zamknij się.
Słuchaj.
Moja pani nie mogła zobaczyć niczego podejrzanego.
Zawsze patrzy prosto przed siebie, kiedy chodzi,
a oczy lśnią jej jak kryształy.
Nikt nie mógłby namalować takich oczu.
Ona jest dziełem sztuki.
Moja pani to niewinne dziecko. Jest jak niemowlę.
To nie jest odpowiedź.
Przykro mi, że nic nie wiem.
Wyprowadź tę dwójkę.
Zaoferuj im herbatę i...
powiedz mi później, czy usłyszałeś coś ważnego.
Co on mówi?
Tak, proszę pana. Czy możecie...
Czy możecie dać im trochę prywatności?
Co?
Mamy zostawić panią Ae-sin samą?
Poczekajcie na zewnątrz. Nie martwcie się.
Jak mogłabym się nie martwić.
Panienka nie zna ich języka.
Ani słowa. Panienka jest praktycznie analfabetką.
Na co czekasz? Idziemy.
Nie wygląda mi pani na ignorantkę.
Wygląda pani jak dzieło sztuki.
Przejdźmy do rzeczy.
W dniu morderstwa włączano latarnie.
Hałas generatora zagłuszył odgłos wystrzału,
a zebrane tłumy ułatwiły mordercy ukrycie się.
Właśnie dlatego wybrała pani ten dzień.
Mam rację?
Czemu pyta pan mnie?
Ja tylko proszę o pomoc.
Nie mam zamiaru panu pomóc.
Strzelano z dwóch stron.
Na pewno nie widziała pani żadnego snajpera?
Nie, nikogo nie widziałam.
Ja chyba widziałem jednego z nich.
Jeśli to powód do podejrzeń,
to ja chyba też widziałam jednego z nich.
Kim pani jest?
To nie powinno obchodzić cudzoziemca.
To ja powinnam zapytać: kim pan naprawdę jest?
Pomimo tego jak wygląda,
jest Amerykaninem do szpiku kości.
Amerykaninem?
Co mi dzisiaj wywróżysz?
Czy to nie mężczyzna z palankinu?
Uratowała mu panienka życie.
Przeczytałam w gazecie, że żyjemy w epoce romantyzmu.
Ale ja odnajduję romantyzm
w lufie niemieckiej strzelby.
Nie zwracaj na siebie uwagi.
Amerykańska broń nie odróżnia arystokratów od niewolników.
To jest demokracja.
Napisy: Krzysiek Ceran